• Nanoloop
• Marshall
• SN76477/76488
• SoundLab
• Music Thing
• Miniorgan
• ELO
• Groove.nl
• Fonos.nl
• AN200 demoloop
• Yamaha Musical Instruments
• Epinions P120
• Casio VL-Tone drums
• Trio Da-Da-Da snippet
• SynthMuseum
 

Muziek

Gameboy als low budget sequencer

Nou ja, dacht je dat je het allemaal al had gezien, ontstaat er een heuse retro-8-bit muziekscène met muziekinstrumenten als de Nintendo Gameboy, nee, niet die DS waar je ook de geheugentraining op doet, nee de echte authentieke grijze. Op YouTube een interview met de uitvinder van Nanoloop, een cartridge voor de Gameboy met het genoemde sequencerprogrammaatje, en verder ook nog een filmpje over een Ukele met Gameboy-ondersteuning. Zucht. Het moet niet gekker worden.

Buizenlawaai met CD-ingang

Het dilemma: als thuismuziekant wil je natuurlijk het liefst het resultaat van je muziekinspanningen over een knoert van een buizenversterker laten horen, maar je hebt het geld (of de ruimte/stroomvoorziening) er niet voor. Marshall, geen onbekende als het gaat om masale decibellen heeft een "kleintje Marshall" bedacht, waarmee je op een vloeroppervlak van ongeveer een A4'tje toch een hoop lawaai kunt maken. En niet alleen met je elektrische gitaar: de CD-ingang is een geschikte ingang voor ieder apparaat met in Line-Out, dus ook de synthesizer of mp3-speler komt in beeld. En het leuke is, dat je ook de herkenbare "brom" hoort, eigen voor iedere buizen-gitaarversterker. De Marshall MG10CD heeft echter uitsluitend moderne techniek, zelfs met een instelbaar kantelfrequentie-filter. Geinig, geinig.

Face The Music

De Electric Light Orchestra (ELO) is onder leiding van voorman Jeff Lynne in de 1970's en 1980's vooral bekend geworden met Mr. Blue Sky, Turn to Stone en Hold on Tight. Maar deze van oorsprong Engelse symphonische rockband heeft tussen 1971 en 1986 maar liefst 28 hits gescoord en 12 albums afgeleverd. In 1986 werd ELO ontbonden.

Jeff Lynne richtte met George Harrison in 1988 de Travelling Wilburys op, een gelegenheidsband waarin naast Lynne en Harrison ook Bob Dylan, Roy Orbison en Tom Petty een hoofdrol speelden. Het eerste album, Traveling Wilburys Vol. 1, werd onder diverse pseudoniemen uitgebracht. De bandleden presenteerden zich als de broers Wilbury, zoons van Charles Truscott Wilbury.

Groove.nl en Fonos.nl

Niet in de CD-zaak te verkrijgen? Dol op die leuke deuntjes van AA & The Doctors, The Mo, Kayak en Johan Timman? Nu is er een oplossing, of twee eigenlijk. Groove.nl doet in CD's die niet (meer) in de CD-zaak zoals de Free Record Shop of Van Leest verkrijgbaar zijn. Fonos.nl doet in CD's die nooit als CD in de CD-zaak gelegen hebben... Beide helemaal legaal natuurlijk en supersnelle verzending.

Yamaha AN200 LoopFactory (Groove Box)

De AN200 is wat je noemt een vreemde eend in de bijt. Op het oog (25 x 35 cm) denk je te maken te hebben met kinderspeelgoed. Na een avondje spelen denk je wellicht "goh, best wel indrukwekkend", maar als je eenmaal grip hebt gekregen op alle mogelijkheden dan sla je stijl achterover. Yamaha omschrijft de AN200 als een "Desktop Control Synthesizer met Virtual Physical Modelling, including a 16-step sequencer, drumcomputer, basses and effect sounds." Een Groove Box dus. Maar wel een hele bijzondere: de 16 analoog aandoende draaiknoppen besturen een hele berg aan digitale oscillatoren, filters, effects en wat nog meer en zijn stiekum toch digitaal. Wil je een kwakende kikker? Geen probleem. Een Moog bass? Zo klaar. Space? Done. House muziek? Lachen we om. Er zijn 256 instellingen voorgeprogrammeerd (synthesizerinstellingen met drumpattern) en er is ruimte voor 128 meer. De vooringestelde geluiden kunnen eenvoudig worden aangepast en weer opgeslagen. Een ingebouwd mini- toetsenbordje geeft je wat ruimte voor muzikale inbreng, maar uiteraard werkt midi net zo fijn.

Yamaha P120S Digitale Piano

Voor wie op zoek is naar de ultieme combinatie tussen piano (aanslag, geluid) en synthesizer (geluidseffecten, lol) heeft Yamaha een leuke oplossing bedacht in de vorm van de P120 "Digital Stage Piano". Een geweldig instrument dat zonder meer als surrogaat voor een "normale" piano weet te overtuigen, maar hiernaast ook nog voldoende extra processorkracht heeft meegekregen om een zee aan andere instrumenten na te bootsen, waaronder een indrukwekkende gitaar, pijporgel, Rhodes Elektrische Piano en nog veel meer. Een heel geinig apparaat!

Casio VL-Tone

De Casio VL-Tone is zonder twijfel een van de meest bizarre instrumenten uit de recente muziekhistorie: half rekenmachine, half synthesizer en volledig kansloos. Naast het rekenmachinedoel kan de VL-Tone ook in een modus worden gezet waarin een handvol geluiden kan worden opgewekt die nog het meest weg hebben van de huidige generatie wenskaarten-met-geluid, geluiden die aangestuurd worden door het indrukken van een stel friemeltoetsen. Hoewel het realisme van de ingebakken instrumenten dus ver is verwijderd van wat als acceptabel mag worden beschouwd heeft de VL-Tone een hele schare trouwe gebruikers gehad, waaronder The Human League, Devo en The Cars, en natuurlijk niet te vergeten -- Trio. Deze Duitse band had een grote hit met het nummer Da-Da-Da waarin het geluid van de VL-Tone een sleutelrol speelde. De verkopen van de Casio VL-Tone hielden in die periode gelijke tred met de verkopen van de singles van Trio, met een miljoen verkochte exemplaren in de periode 1979-1984.

Moog the Rogue

Eind 1960 en begin 1970 werd de muziekwereld overspoeld met "synthesizers", toetsinstrumenten die met behulp van schuifregelaars en draaiknoppen een heel scala een geluidseffecten konden genereren. Naast Kraftwerk en Jean Michel Jarre werden ook The Human League, New Order, Dave Gaskin, Vangelis, Electric Light Orchestra en nog vele anderen geroemd om hun creatieve gebruik van deze "synths". Bekend uit die tijd waren merken als Moog, Korg, Kurzweil, Oberheim en Linn. Zelf heb ik een poosje gespeeld met een Moog the Rogue, één van de laatste analoge synths uit de jaren '70. Deze synthesizer is een voorbeeld van hoe "analoog" verschilt van "digitaal": de meerdere schuif- en draairegelaars beïnvloeden elkaar allemaal, zodat het vinden van een instelling geen eenvoudige opgave is: een instelling die de vorige keer werkte kan nu, doordat een schuifje een halve millimeter anders staat dan de vorige keer, hele andere resultaten opleveren. Maar het geluid, monofoon, dat wel, is heel herkenbaar Moog: een "vette" bas en een frequentiebereik waar een operazangeres bleek bij wegtrekt.